สั่งของแบบเหมาภาษี DDP ถูกจริงไหม ต่างจากจ่ายภาษีตามราคา CIF อย่างไร ก่อนตกลงให้ชิปปิ้งเหมา

ชิปปิ้งหลายเจ้าเสนอราคาแบบเหมาภาษีเบ็ดเสร็จ ฟังดูง่ายและถูกจนน่าสงสัย บทความนี้อธิบายว่าเหมาภาษีหรือ DDP ทำงานอย่างไร ต่างจากการจ่ายภาษีตามจริงที่คิดจากราคา CIF ตรงไหน ความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่คืออะไร พร้อมตัวอย่างสมมติเทียบตัวเลขให้เห็นชัด และเช็คลิสต์ตัดสินใจว่าของแบบไหนเหมาได้ ของแบบไหนควรเดินพิธีการเต็มรูปแบบในชื่อเราเอง

เหมาภาษีคืออะไร ทำไมราคาถึงดูถูกและง่ายผิดปกติ

ใครที่เคยคุยกับชิปปิ้งจีนมาบ้าง น่าจะเคยได้ยินคำว่า เหมาภาษี หรือราคาแบบ DDP คือผู้ให้บริการคิดราคาต่อกิโลกรัมหรือต่อคิวเดียวจบ รวมค่าขนส่ง ค่าเคลียร์ของ และภาษีทุกอย่างไว้แล้ว ของมาส่งถึงหน้าบ้านโดยเราไม่ต้องยุ่งกับศุลกากรเลย ฟังดูสะดวกมาก แต่คำถามที่ควรถามก่อนโอนเงินคือ ภาษีที่เขาเหมานั้นถูกคิดจากอะไร เพราะตามกฎหมายไทย ภาษีนำเข้าต้องคำนวณจากราคา CIF ของสินค้าจริง คือราคาสินค้าบวกค่าขนส่งระหว่างประเทศบวกค่าประกันภัย แล้วคูณด้วยอัตราอากรตามพิกัดของสินค้าแต่ละชนิด

เมื่อราคาเหมาถูกตั้งเป็นเรทเดียวต่อกิโลกรัมไม่ว่าในกล่องจะเป็นอะไร ย่อมแปลว่ามีการเฉลี่ยความเสี่ยงกันอยู่เบื้องหลัง ซึ่งบางครั้งทำได้ด้วยการรวมของหลายเจ้าเข้าใบขนเดียว สำแดงมูลค่าต่ำกว่าจริง หรือสำแดงพิกัดที่อัตราภาษีถูกกว่า ตัวผู้สั่งของอย่างเราไม่มีทางรู้เลยว่าของเราถูกสำแดงแบบไหน เพราะใบขนสินค้าไม่ได้อยู่ในชื่อเรา และนี่คือจุดเริ่มต้นของความเสี่ยงทั้งหมดที่จะเล่าต่อในบทความนี้

จ่ายภาษีตามจริงจากราคา CIF ทำงานอย่างไร ต่างกันตรงไหน

การนำเข้าแบบมาตรฐานคือการเดินพิธีการศุลกากรในชื่อของเราเองหรือบริษัทเราเอง ชิปปิ้งหรือตัวแทนออกของจะยื่นใบขนสินค้าขาเข้าโดยสำแดงราคา CIF ตามเอกสารจริง ระบุ HS Code ตามชนิดสินค้าจริง แล้วคำนวณอากรขาเข้าบวกภาษีมูลค่าเพิ่มตามอัตราที่กฎหมายกำหนด เราจ่ายเท่าที่กรมศุลกากรเรียกเก็บจริง มีใบเสร็จรับเงินของกรมศุลกากรและใบขนสินค้าเป็นหลักฐานครบ ใครอยากเห็นวิธีคำนวณทีละบรรทัด เราเขียนไว้ละเอียดแล้วในบทความ คำนวณภาษีนำเข้าแบบ CIF ทีละขั้น พร้อมตัวอย่างจริง ในหมวดภาษีนำเข้าของเว็บนี้

ข้อแตกต่างสำคัญคือความเป็นเจ้าของเอกสาร เมื่อใบขนอยู่ในชื่อเรา เราใช้มันเป็นหลักฐานต้นทุนทางบัญชีได้ ขอคืนภาษีซื้อได้ถ้าจด VAT นำไปใช้ขอใบอนุญาตหรือขึ้นทะเบียนสินค้าได้ และถ้าศุลกากรมีข้อสงสัยย้อนหลัง เราตอบได้อย่างมั่นใจเพราะสำแดงตรงไปตรงมาตั้งแต่ต้น ส่วนแบบเหมาภาษี เราได้ของแต่ไม่ได้เอกสาร ซึ่งสำหรับคนซื้อของใช้เองอาจไม่รู้สึกอะไร แต่สำหรับคนทำธุรกิจ นี่คือช่องโหว่ใหญ่ทั้งทางบัญชีและทางกฎหมาย

ความเสี่ยงของเหมาภาษีที่โฆษณาไม่เคยบอก

ความเสี่ยงแรกคือของโดนกักระหว่างทาง ถ้าล็อตที่ของเราไปรวมอยู่ถูกศุลกากรสุ่มตรวจแล้วพบการสำแดงต่ำหรือพิกัดไม่ตรง ของทั้งตู้จะถูกอายัดเพื่อตรวจสอบ ของเราที่สั่งมาขายช่วงเทศกาลอาจไปจอดนิ่งอยู่ในโกดังศุลกากรเป็นเดือนทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเอง ความเสี่ยงที่สองคือไม่มีสถานะทางกฎหมายในการตามของ เพราะชื่อผู้นำเข้าในเอกสารไม่ใช่เรา จะไปติดต่อด่านเองก็ทำไม่ได้ ได้แต่รอชิปปิ้งเจ้านั้นแก้ปัญหา ซึ่งบางเจ้าถึงขั้นปิดไลน์หนีเมื่อเรื่องใหญ่

ความเสี่ยงที่สามหนักที่สุดสำหรับคนทำธุรกิจระยะยาว คือภาษีย้อนหลัง หากตรวจพบภายหลังว่าสินค้าของเราเข้ามาโดยสำแดงต่ำกว่าจริง แล้วสาวมาถึงตัวผู้รับประโยชน์ได้ อาจต้องจ่ายทั้งภาษีที่ขาด เบี้ยปรับ และเงินเพิ่ม รวมกันมากกว่าภาษีที่ควรจ่ายแต่แรกหลายเท่า เรื่องแบบนี้เราเขียนเตือนไว้แล้วในบทความ สำแดงราคานำเข้าต่ำกว่าจริง เสี่ยงแค่ไหน ซึ่งอธิบายวิธีที่ศุลกากรตรวจสอบราคาย้อนหลังไว้อย่างละเอียด

ตัวอย่างสมมติ เทียบตัวเลขเหมาภาษีกับจ่ายตามจริงจากราคา CIF

ลองดูตัวอย่างสมมติเพื่อให้เห็นภาพ สมมติร้านค้าแห่งหนึ่งสั่งกระเป๋าผ้าจากจีน 200 ใบ มูลค่าสินค้ารวมค่าขนส่งและประกันภัยคิดเป็นราคา CIF ประมาณ 60,000 บาท สมมติพิกัดนี้มีอากรขาเข้า 20 เปอร์เซ็นต์ อากรจะอยู่ที่ 12,000 บาท แล้วคิดภาษีมูลค่าเพิ่ม 7 เปอร์เซ็นต์จากฐาน 72,000 บาท ได้อีกประมาณ 5,040 บาท รวมภาษีทั้งหมดราว 17,040 บาท บวกค่าบริการเคลียร์ของอีกหลักพัน นี่คือต้นทุนแบบตรงไปตรงมาที่มีเอกสารครบทุกใบ

ฝั่งเหมาภาษี สมมติชิปปิ้งเสนอเรทที่คิดแล้วถูกกว่าแบบตามจริงราวสามสี่พันบาท คำถามคือส่วนต่างนั้นมาจากไหน ถ้าไม่ใช่การสำแดงต่ำหรือพิกัดที่ไม่ตรง ก็แทบเป็นไปไม่ได้ในทางคณิตศาสตร์ เพราะภาษีเป็นอัตราตายตัวที่ใครก็ลดไม่ได้ ส่วนต่างที่ประหยัดได้วันนี้จึงเป็นความเสี่ยงที่เลื่อนไปอยู่ข้างหน้า และอย่าลืมว่าแบบเหมาเราไม่มีใบเสร็จภาษีมาใช้เป็นต้นทุนทางบัญชี ถ้าร้านจด VAT อยู่ ภาษีซื้อที่ขอคืนไม่ได้นั้นต้องถูกบวกกลับเข้าไปในการเปรียบเทียบด้วย ซึ่งหลายเคสทำให้แบบเหมาแพงกว่าในภาพรวมเสียอีก

ของแบบไหนพอเหมาได้ ของแบบไหนควรเดินพิธีการในชื่อตัวเอง

ถ้าเป็นของใช้ส่วนตัวมูลค่าไม่สูง สั่งครั้งเดียวไม่ได้เอามาขาย ความเสี่ยงเรื่องเอกสารและภาษีย้อนหลังก็ต่ำตามไปด้วย หลายคนจึงเลือกความสะดวกแบบเหมา ซึ่งเป็นสิทธิที่ตัดสินใจได้เอง แต่ควรเลือกเจ้าที่มีตัวตนชัดเจนและรีวิวตรวจสอบได้ ส่วนเกณฑ์ที่ควรเปลี่ยนมาเดินพิธีการเต็มรูปแบบในชื่อตัวเองมีง่ายๆ สามข้อ ข้อแรก สั่งมาขายหรือใช้ในธุรกิจ เพราะต้องการเอกสารต้นทุนและความต่อเนื่องของซัพพลาย ข้อสอง มูลค่าต่อล็อตสูงจนเสียหายหนักถ้าของโดนกัก และข้อสาม สินค้าอยู่ในกลุ่มที่มีใบอนุญาตกำกับ เช่น เครื่องสำอาง อาหาร หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งแบบเหมามักพาของเข้ามาโดยข้ามขั้นตอนเหล่านี้ และกลายเป็นระเบิดเวลาเมื่อสินค้าวางขายแล้ว

ก่อนตัดสินใจ ลองเช็คตัวเองตามนี้ หนึ่ง รู้หรือยังว่าสินค้าเราพิกัดอะไร อัตราอากรเท่าไหร่ ถ้ายังไม่รู้ เริ่มจากบทความ HS Code คืออะไร หาพิกัดสินค้าอย่างไรให้ถูกต้อง สอง ลองคำนวณภาษีตามจริงออกมาเป็นตัวเลขก่อน แล้วค่อยเอาไปเทียบกับราคาเหมา สาม ถามชิปปิ้งตรงๆ ว่าใบขนสินค้าจะอยู่ในชื่อใคร และขอสำเนาได้ไหม คำตอบที่อ้อมแอ้มคือสัญญาณเตือนที่ดีที่สุด

สรุป ถูกวันนี้อาจแพงทีหลัง เช็คตัวเลขจริงก่อนเซ็นทุกครั้ง

เหมาภาษีไม่ใช่ผู้ร้ายเสมอไป แต่มันคือการแลกความสะดวกกับความเสี่ยงที่มองไม่เห็น ยิ่งธุรกิจโตขึ้นเท่าไหร่ ราคาของความเสี่ยงนั้นยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น การจ่ายภาษีตามจริงจากราคา CIF อาจดูแพงกว่าเล็กน้อยในวันนี้ แต่มันซื้อความแน่นอนให้ทั้งซัพพลายเชน บัญชี และการเติบโตระยะยาวของร้าน

ถ้ายังลังเลว่าของที่กำลังจะสั่งควรเดินแบบไหน ส่งรายละเอียดสินค้ามาให้ JEFF INTER ช่วยดูได้เลย เราประเมินฟรี ไม่เก็บเงินล่วงหน้า คำนวณภาษีตามจริงให้เห็นตัวเลขก่อนตัดสินใจ เคลียร์ของทั้งทางเครื่องบินและทางเรือโดยทีมที่ทำงานกับด่านทุกวัน ของถึงมือค่อยจ่าย โทร 084 672 2669 (คุณแนน) หรือ LINE @jeffinter แล้วคุณจะรู้ว่าการนำเข้าแบบตรงไปตรงมาก็ง่ายได้เหมือนกัน

อ่านบทความทั้งหมด →